სოფი მაჭავარიანი ლექსი "ადამიანები"
ადამიანები ისე იღლებიან,
ისე იშლებიან, როგორც არაფერი....
ისე ვლინდებიან, ისე ფხიზლდებიან,
ისე ფრინდებიან-როგორც არაფერი!
ადამიანები ისე "გიჟდებიან", ისე მცირდებიან როგორც არაფერი!
მერე გიყვებიან ან არ გიყვებიან,
ისე იქცევიან - ვითომ არაფერი!
ისე შიშვლდებიან, ისე იცვლებიან,
ვერც კი შეედრები, ვერც კი დაეწევი,
ვერც კი დაუმტკიცებ, რომ ეს ფიქრებია,
ჩემი ქვეყანა რომ, "შენსას" მირჩევნია!
ჩემი ანანური, ჩემი წინაპრები,
ჩემი სოფლის მთებზე ნისლად იშლებიან,
ალბად გვიცქერიან , ღამე გვიმღერიან,
გზადაც სანთელად თითქოს თავად ენთებიან...
ადამიანები ისე იღლებიან, ადამიანები ისე ტირდებიან,
მერე მშვიდდებიან, ვითომც-არაფერი...
ღმერთო, დაიფარე შენი საქრთველო,
ჩემი საქრთველო, ჩემი-ყველაფერი!
ავტორი-ს.მაჭავარიანი 20206
Comments
Post a Comment